Vandaag was er voor de jongens van J14-2 maar één mogelijkheid: winnen.
Winnen zou kampioenschap betekenen, ondanks dat er volgende week nog een laatste wedstrijd op het programma staat. De Westland Stars en de Bouncers stonden beide bovenaan, maar het doelsaldo van de Bouncers was zodanig dat bij winst het kampioenschap was gegarandeerd. Zou het ze lukken?
De voorbereiding van deze wedstrijd rammelt al wat zorgwekkend. Voor de tweede keer (op een totaal van drie wedstrijden tussen deze teams) spelen de Bouncers uit in de Westlandhal te 's Gravezande dat nog steeds ingewikkeld te vinden blijkt. Spelers druppelen laat binnen en de warming-up verloopt rommelig, een teamspirit ontbreekt nog. De eerste sprongbal wordt plots genomen en de jongens zijn dan nog niet wakker...
De bal komt weliswaar in handen van de Bouncers, maar de eerste punt gaat naar de Westlanders. Een eerste time-out volgt al voor het einde van de tweede minuut. Het team moet wakker geschud. Het is natuurlijk ook best vroeg voor de puberjongens. Maar toch, wat slaperigheid al niet kan veroorzaken: ballen worden gemakkelijk afgepakt, aanvallen van de tegenpartij verrassend snel opgezet, de basket blijkt te laag of te hoog voor de schutters en zo staat de stand na 5 minuten op 10-1. Na een wissel worden wat van de kortere jongens voor een paar langere verruild. Er is meer lengte nodig, maar niet alleen dat. Met nog drie minuten te gaan staat de stand nog steeds maar op 16-3. De tegenstander is fanatiek en uitgeslapen en een paar jongens scoren makkelijk. De coach laat zich weer net als de vorige keer goed horen. Dit maal ligt de focus blijkbaar op het 'voetenwerk'. De dans van de Westlanders swingt goed en langzaam maar zeker begrijpen de Bouncers dat ze beter mee kunnen dansen. In de laatste twee minuten scoren de jongens nog wat punten maar sluit de eerste kwart toch treurig af met 22-9. Heeft coach Mick ook nog een dansje?
De tweede kwart verloopt nog niet soepeler. Er zitten gaten in de verdediging waardoor de eerste punten weer voor de Westlanders zijn. Ook nu volgt al snel een time-out bij een verontrustende stand van 28-9. De twee topscorers van Westland Stars staan onafgebroken in het veld. Ze weten veel fouten van de Bouncers los te peuteren zodat zij hun vrije worpen er vrijwel altijd kunnen inschieten. De stand loopt verder op al strijden de Bouncers dapper door, opgegeven heeft men het beslist nog niet. Na vijf minuten staat de stand op 33-15 en wordt de strijdlust nog meer aangewakkerd. De verdediging van de Bouncers trekt aan, gaten worden gedicht, rebounds worden opgeëist en de vele sprongballen laten zien dat ze zich er niet bij neerleggen; hier met die bal! Er volgt een respectabele inhaalslag. Met nog twee minuten te gaan staat de stand nu op 35-21. Wat als de jongens wel uitgeslapen waren geweest, hadden deze cijfers dan andersom gestaan? De jongens doen veel moeite hun frustraties de baas te blijven. Er worden helaas nog te veel kansen gemist en de twee schutters van Westland Stars blijven raak schieten. Toch gaat de score nu meer gelijk op en sluit de tweede kwart af met 37-26.

In de derde kwart mist schrijver dezes stukje de eerste twee minuten vanwege de koffie die niet mee de zaal in mag en terug gebracht moet. Dan gaan de teams nog steeds gelijk op met een score van 39-28. Gelijk is niet genoeg, de Bouncers moeten inlopen om deze wedstrijd te winnen en het kampioenschap  te garanderen. En dat lijken ze dan ook van plan. Er wordt steeds harder gewerkt ondanks de opdringerige afleidende opmerkingen van de coach van de Westlanders die zijn jongens blijft wijzen op de voeten: 'jullie zijn toch niet moe?' hoor ik hem roepen. Mogen ze dan misschien toch wél moe worden om die ruimte te maken die onze jongens nodig hebben voor deze winst? Met nog zes minuten te gaan staan de beide scorecijfers in hetzelfde tiental: 39-30. Maar dan wordt de dans van de Westlanders wilder en trekken ze de voorsprong weer naar de gewraakte 11 punten: 44-33. De jongens vechten hard wat helaas te vaak uitmondt in fouten, of, zijn het wel alemaal echte fouten? Hoe kan het dat de Bouncers zoveel meer worden bestraft? Hun spel ziet er niet anders uit dan dat van de tegenstander. En hoe kan het dat steeds diezelfde jongens die vrije worpen pikken? Toch kruipt de score van de Bouncers dichter naar die van de Westlanders en sluit de derde kwart af met 48-41. Het kan nog steeds!
De vierde kwart belooft grote spanning. De Bouncers leggen zich niet neer bij een verlies en vechten hard. De verdediging is sterk en meer ballen verdwijnen in het netje, de enige goede plek! Wat als al die schotpogingen hadden gezeten? Nu komen de Bouncers toch echt terug en staat er na twee minuten 48-45 op het scorebord. Van slaperigheid geen sprake meer. Ook in deze kwart volgt echter een snelle time-out. De yell van de jongens laat horen dat de vechtlust is aangewakkerd. Zal het genoeg zijn? De Westlanders ogen zwakker. Hun verdediging brokkelt af en de topscorers worden toch moe. Er volgen meer acties van de Bouncers maar dat levert ook weer fouten of missers op. Een onvoorziene driepunter van de topscorer van Westland Stars helpt niet mee. Beide teams botsen wilder tegen elkaar op, met beurse lichaamsdelen tot gevolg. Er heerst een gevoel dat de scheidsrechters niet onpartijdig zijn en dat de Westlanders er hun voordeel mee doen. Toch hebben we de beslissingen te respecteren, 'part of the game'. Coach Mick ziet veel onrechtvaardigheid op het veld en verdedigt zijn jongens loyaal. Iets te fel misschien, waardoor hij zich een technische fout op de hals haalt en de score van 53-52 de kans geeft 54-52 te worden. En dat met minder dan drie minuten te gaan... Er komen evengoed nog mooie acties met een opvallende rebound van de kleinste speler en veel, heel veel strijdlust, tot het laatste moment volgehouden. De achterstand van 16 punten aan het begin wordt helemaal teruggelopen, maar toch net nog twee punten te weinig. De wedstrijd eindigt met 56-54. Een grote teleurstelling omdat een winst er absoluut in had kunnen zitten. Maar wat een fijne wedstrijd om te zien. Daarom toch: gefeliciteerd!