Zaterdag 25 maart in Den Haag

Vandaag speelden de jongens van U14-2 in 't Zandje in Den Haag tegen het eerste team van The Jumpers. Dat leverde vorige keer een overwinning op, ondanks een aantal opvallend lange jongens bij The Jumpers. Die zagen we vandaag weer. Al stonden naast die lange jongens ook een paar opvallend kleine jongens die minstens 4 koppen onder hun langere teamgenoten doorliepen. Dat gaf een niet erg samenhangende indruk, en dat was dan ook de inbreng van dit team; onsamenhangend spel.

Dat kan van de jongens van U14-2 niet gezegd worden. Na zoveel maanden van intensief trainen en competitie spelen is het team goed op elkaar ingespeeld en weten de jongens elkaar strak te vinden. Dat zagen we de laatste twee wedstrijden al en nu weer, zij het na wat opwarmen. Passes die via spelverdelersĀ  (guards) naar forwards en centers de weg naar de basket in rap tempo afleggen en steeds vaker uitmonden in punten. Het is een gevoel van thuiskomen. Zo ziet het spel eruit van op elkaar ingespeelde teamgenoten. Iets, wat in het begin van deze competitie nog weleens ontbrak, waardoor spelers de eenzame route kozen en op goed geluk probeerden te scoren. Die manier van spelen is voorbij. Natuurlijk vliegt er weleens een speler in zijn eentje op uit. En dat geeft ook een mooie dynamiek, behalve bij een enkele actie van spelverdeler Ryan, die de bal ongemakkelijk lang bij zich houdt, het in zijn eentje probeert te regelen, daar vaak niet in slaagt en zo zijn teamgenoten de kans ontneemt om een gedegen aanval op te zetten. Maar ook via hem gaat meestal de bal rond en wordt de energie verdeeld over alle spelers.

The Jumpers hadden deze coherentie niet met elkaar. Daardoor viel het spel dood op het moment dat zij aan zet waren. De Bouncers pakten de bal dan ook steeds vaker uit handen of onderschepten die. Andy kaapt opvallend vaak de bal voor de langste Jumper zijn neus weg. Tristan en Midas hebben snelheid en pakken geregeld rebounds die deze keer wat vaker gemist worden door lange jongens als Jolle en Brandon. Maar alle jongens weten elkaar te vinden in de aanvallen, schuiven lange en snelle korte passen tussen The Jumpers door om vervolgens de score weer te spekken. De verdediging is onverminderd sterk. En wederom hebben de snelle, regelmatige wissels van coach Mick een goed effect op zowel de aanval als de verdediging zonder teveel fouten.

Toch duurde het even voor het spel op gang kwam. Zelfs tot halverwege de 3e periode liepen de scores moeizaam gelijk op en stond er bij een tijd van 6:54 nog 18-19 op scorebord. Maar dan wordt duidelijk dat de Bouncers gewoon even wakker moeten worden, de zandkorrels van 't Zandje uit de ogen moeten wrijven en zich niet moeten laten meeslepen in het moeizame, trage en onhandige spel van de tegenstander. Aan het eind van de derde periode staat er 20-33 op het scorebord. Vanaf nu kan het alleen nog maar uitlopen en zorgt enkel nog een opvallende en tamelijk boze speler bij The Jumpers voor wat punten. De wedstrijd eindigt in een volkomen terechte overwinning die wat mij betreft nog overtuigender had kunnen zijn.
28-52. Dit team mag van mij kampioen worden. We gaan het 8 april meemaken in de laatste wedstrijd van deze competitie tegen MSV.